8 Ekim 2010 Cuma

kanaviçe

huzurun ayak sesleri nereden geliyor? bu ışık gerçekten mi orada? bu kısılıp kaldığımız kapandan çıkabilecek miyiz dediğimde insanların yüzünü akıtmasından usandım. birbirimize olumsuz düşünceden başka ilettiğimiz ne var ki. haber programlarını izlerken bugün içimde bir sıkıntı olduğunu farkettim, kimseye yardım edememek, oturup kalmak, birileri koşarken, sürünürken, tırmanırken, yorulduğu için uyuyup kalırken yatağında, terlerken, kolları bacakları ağrıdan sızlarken, balçığın içinde yuvarlanırken ve uçaklardan bırakılan yardım kolilerine el açmış beklerken çaresiz, unutulmuş ve terkedilmiş benim öylece oturup kalmam...
oturmadım yürüdüm... yürüdüm... hissettim hepsini içimde, kollarımda, beynimde. beklemedim ona doğru gittim. bir şeyler yaptım kendim için, onlar için. kendimi hafifletmek ve bir yandan da ayaklarıma taş bağlamak için. ilmek ilmek...

8Ekim'10 Ceren 

1 yorum:

  1. huzuru kendimiz yaratırız.Işığın gerçekten mi orada olduğunu bilemeyiz, çünkü bilmek için önce ışığa yürümek gerek. yanına ulaşıp gerçekten ışık olup olmadığına bakmak gerek...

    YanıtlaSil