kış şerbeti

Sonbahar geldi. 

buraya çok yakışan bir şarkı var. diyor ki: 'neresi sıla bize neresi gurbet, yollar bize memleket'. herkes benim için çok zor olduğunu söyledi, söylemeye devam ediyor. haftalık yol kapasitem tavan yaptı. ama ben huzuru oturarak uyumakta buldum. sırtımda bir yastık, üzerimde komşumun taşınma hediyesi gül kurusu kalın bir şal, elimdeki valize ya da sırtımdaki çantaya ek bir torbaya dolduruyorum uyku eşyalarımı. çantamda iki elma oluyor. daha ferah uyumamı sağlıyor. rutin işlerin arasına artık böyle ufak ayrıntıları katarak, normalleştirmeye çalışıyorum. blog arkadaşımla aramızdaki uzak mesafeyi bu sayfalarda gideririz diye düşünmüştüm; ama ikimizden de bir ses çıkmadı. oysa ki bir dolu değişiklik oldu hayatlarımızda. aklımda daha çok plan var artık gerçekleştirilmesi gereken. bir de yaptığım planlara alternatif olanlar. havaların artık daha hızlı kararması sonucunda, yani karanlıkta ben hayal etmeyi bırakırım. eskiden yolculuklarda ve uyumadan önce türlü senaryolar yazardım. ya kuracak bir senaryom kalmadı ya da senaryo kuracak bir hayalperest ruh. 

Kış geldi.

sonbahardan kışa geçiverdi hava. yazın çocuklara okul karnesi köpekler terk edildi. kuşlar terk etti. ağaçları yapraklar terk etti, çimenleri yeşiller. güneş terk etti yavaş yavaş, rüzgarlar geldi yağmurlarla. davullar, zurnalar terk etti, keman ve piyano geldi. gökyüzü maviyi kaybetti, bulutlar geldi. dergileri terk etti insan, küçük, şiir yazmaya elverişli defterler geldi. mandarin geldi, ıhlamur geldi, tarçın geldi, zencefil, bal... kış şerbeti geldi. bu şerbeti içerken mutlu olmayı ve mutlu olmanızı diliyorum bugün. yanında ufaktan acı bademli kurabiyelerden de götürün.

Ceren '1kasım2012