Detaylarda yitirdim bütünü…
Ne kadar doğru dedi arkadaş.
Kayboldum ıssız
sokaklarda, bana ait olmayan ve benim asla ait olmayacağım yerlerde buldum
kendimi… üşümüştüm ama hissetmiyordum, içmeye devam ettim, hayaller kurdum. Kırık
dökük cam parçalarına basmadan atlayayım derken tam ortasına düştüm. Büründüğüm
rollerden sıkıldım, kendimden uzaklaştım, kabalaştım- hiç olmadığım kadar-.
Hayatımın renkleri’ni kaybettim. Bir süre insanları izledim.
Çirkin ve traji-komikti gördüklerim. Olmamalılardı, ya da ben orda
olmamalıydım.
Çirkin bir kadın gördüm, kocaman çok güzel bir gülüşü vardı,
gözleri parladı bana baktı, gitti. Şimdi çok güzeldi. Bir gülümseme insanı bu
kadar değiştirebilir miydi? Bu gerçek miydi acaba!
Bak yine ayrıntılarla uğraşıyorsun” – pıtırcığım ne dedim
ben sana!-
İşte sorunda bu ya… boğuluyorum, düşünemiyorum, yazamıyorum….
Sonra da detayların kaos’una kapılıyorum. Bütüne odaklanamıyorum, hatta
görmüyorum bile…
-bakmıyorsun ki, göresin.
Gülçin Güler
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder