Öyle böyle derken 2 yıl daha geçiverdi ömrümden, ömrümüzden... 2013 yılı çok kötü başlamıştı, sandımki tüm yıl öyle geçecek ama hayat her zamanki gibi suprizlerle doluydu.
En son yüzünü 2012 Ekim ayında gördüm, hayaller kurmasına izin verip sonra sessizce veda ettim... O da git"melerime öyle alışmış ki, bu sefer "gitme" bile demedi... ama öyle bir baktı ki, anlamıştım onun bir bitiş olduğunu... Uzun bir süre boğazım düğüm düğüm oldu, ara ara mideme kramplar saplandı. 2013 Ocak ayının başı idi ondan son haber alışım, sonra ne ses ne seda... Aşk bitti!
Bir daha kimseye ona baktığım gibi bakamadım, o boğazımdaki his de ara ara geldi gitti... En son Türkiye ye gidişim de annem cüzdanımdaki resmini çıkardı. Şimdi daha iyiyim. Alıştım onsuzluğa. Mutlu olsun hemde çok, bunu o kadar içten diliyorum ki tarifi yok. O benı benden dolayı bıraktı. Hep derdi "kalan" olmak "giden" olmaktan daha zor. Onun da bir sabrı vardı ve bitmişti.
İçtim, deli gibi içtim, geçmedi...
2 ay kadar her gün ağladım , geçmedi...
Antalya'ya gittim konuşmak için, karşışına çıkmaya cesaret edemedim, geri döndüm
Yine içtim, yine geçmedi...
Beni kimse onun kadar güzel sevmedi, başkalarının aşkı yalancıktan sevmek gibi kalmıştı... Ne yazık! Hayat değişti, ben değiştim... muhtemelen o da değişti... O nu ne zaman düşünsem "hala" gülümsüyorum. Bilmem neden, iyi olduğunu bilmek istiyorum ama tabi hayatına dahil olma hakına sahip olmadığımın da farkındayım.
2013 yılı devam ederken hayatıma çok güzel iki insan girdi ve ikisininde arkadaşlığı bana öyle iyi geldi ki... Mr Iba ile sınavda tanıştım sonra ondan dolayı da Mr Lev ile tanıştım. Birlikte yürüyüşler yaptık, seyahatlere çıktık, uzun sohbetler ettik ve zaman hızlanmaya başlamıştı. Bu bir geçişti, yeni birşeyler olacaktı hıssedıyordum ve hemen yakın zamanda da üniversiteye master için gerekli sınavın sonucu geldi, geçmiştim... İnanılır gibi değil!
Şöyle bir silkelendim ve kendime geldim. Okul iyi gitmek zorunda idi, başka bir seçenek olamazdı. Odaklandım, 2 dersten kalma ihtimalime rağmen ortalamadan kurtarıp tez aşamasına geçtim. Londraya gidip araştırmamı tamamladım. Tezi son gününde hatta son saatinde teslim ettim. Hayatım birden öyle yoğunlaşmıştı ki ve herşey olması gerektiği gibiydi... Çok güzel haberler almaya başladım. Başvurduğum Konferanslardan birinden olumlu sonuç geldi bile.. Ilk sunumum Denizli de olucak.... Şaka olmalı, doğduğum büyüdüğüm yerde sunum yapıcam... evet herşey gerçekti... Annem babam kardeşlerim bu sunum olayına ayrı bır sevindi... Onların heycanı beni daha çok mutlu etti... Master diplomam geldi... sanki bütün bir yılın stresi azaldı. o kötü başlayan yıl kapanışı iyi haberlerle yapacak gibi... umarım yani... gerçi Gökhan hoca hep "Planlar bozulmak için yapılır" derdi. Gerçekten de hep öyle olmadı mı!!!
Zaman kavramımı yitirmiş gibiyim ama bu yolculuğun bitmesine az kaldı. Hem bana hem de aileme yetti bu hasret... bir mola vermek lazım tekrar gitmeden...
Gülçin Güler
.jpg)
