HAYIRRRR!!!

- “Anlat.” dedi.
Kalakaldım öylece. Hem nerden başlayacağımı bilemedim hem de yabancıydı karşımdaki. İçimden sakince ve bir yandan da telaşla beşe kadar saydım; başladım anlatmaya…
- Sıkıldım, bunaldım her şeyden. Beni anlasınlar istiyorum. Artık çok yoruldum. İçime akan gözyaşlarımı fark etsinler. Sabrım tükendi. Son haddime geldim.
- Neden peki, örnek ver?
- Bazen bulunduğum ortamdan çok rahatsız oluyorum, mutsuz oluyorum. Yanımdaki insanlarda bunu anlasın ve beni orada bulunmak zorunda bırakmasın istiyorum. Sonuçta yüzüme bakan herkes mutsuz ifademi anlayabilir.
- Saçmalama, sen ifade etmedikçe insanlar seni anlamaz. Bazen bilinçli bir şekilde anlamazlar, bazen de gerçekten anlamazlar. Sen onların anlamasını beklersen, daha çok beklersin.
- (heyecanla lafa atladım)Ama annem, benim ses tonumdan bile ne hissettiğimi anlar. Eğer mutsuzsam hemen çözümünü bulur, beni hiç bir şey için zorlamaz.
- Kaçırdığın bir nokta var, diğer insanlar senin annen değil.( hafifçe güldü) Seni anlamak zorunda da değiller. Sen söylemedikçe, aklının içindekileri okumalarını bekledikçe; çıldırırsın, her şeye alınırsın. İçten içe yaşlanırsın.
- Of yaa… ben söyleyemiyorum işte! ANLASINLAR BENİ İSTİYORUM. Bıktım her şeyden. Yeter artık!

Döküldükçe ağladım. Nasılsa beni tanımıyordu. Bahsettiğim isimleri bilmiyordu. Rahatça anlattım. Sanki her şeyi ona anlatınca kurtulacakmış gibi hissettim. Önerilerini göz ardı etmedim. Bana “HAYIR” demeyi öğren dedi. “Anlamalarını bekleme sen anlat” dedi.
Ama en önemlisi “Bunar başıma İYİ NİYETİMDEN geliyor deyip de, kendini kandırma; çünkü sen her şeyin farkındasın, sadece ifade sorunun var” dedi. “Son olarak da, etrafındakileri kaybetme korkundan kurtul, bırak seni sen olduğun için sevenler yanında kalsın; diğerleri de giderse gitsin”

Dinledim. Anlattım. Yine dinledim, derken geçti zaman…
Şimdi odamdayım sakin ve huzurla düşünüyorum her şeyi… Haklıydı aslında, çözümler bende saklıydı ama ben şimdiye kadar ısrarla etrafımdakileri suçluyordum.
Yeni bir bakış açısıyla, farklı gözlerle bakmaya karar verdim. Ve avucumun içine kocaman “HAYIR” yazdım. Belli mi olur belki işe yarar!!!

Gülçin GÜLER / 07.05.2010