özenmiş gibi yaptım dağlara, dağların rengine. topraklar, çalılar, eriklerin çiçekleri ve parçalanmış taşlar bordoydu; aşkın bir renk koyusu ya da tam kendisi. durduğumuz yeri beğendim. seninle baktığımız bu kıyıyı, seninle birbirimize baktığımız ve artık yeni bir yüzden başka benliğimizi gördüğümüz bu kıyıda. benden oluk oluk akan bu nehir bu denize akıyor, senin ufkundan doğan güneşi selamlıyor. sana çok fazla bulandığım bir yerdeyim. bu yerde huzursuzum, korkmuş gibi çırpınıyor içimde bir kanatlı karınca, yakıyor bir de.
Şubat'10/Ceren
Şubat'10/Ceren
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder